Onderstroomkrul

De teil schudt door de trage trek van het tij, geklemd tussen twee kisten die nog steeds ruiken naar nat buskruit. Inez schraagt het met haar heup en dompelt de ketting onder, haar duim wrijft langs de schakels waar zout stug en scherp is opgedroogd. Er zit bloed tussen de ringen, niet veel, net genoeg om te blijven hangen. Ze schrobt het los met de rand van haar nagel, werpt een blik naar de achtersteven waar stemmen nog steeds klinken — Anne die kibbelt over de verdeling, scherp als altijd, de rest van hen houdt zich net buiten bereik.

Ze draait de hanger om hem schoon te spoelen, wrijvend in de plooien waar het metaal in zichzelf vouwt. Water stroomt er in dunne straaltjes overheen, verzamelt zich in de rondingen voordat het wegglijdt. Haar hand verstijft. Eén van de tentakels verschuift onder haar duim, komt los van waar ze hem vasthield. Ze drukt hem terug zonder na te denken, kijkend hoe er weer een waterlijn overheen loopt. Hij beweegt opnieuw, klein, bewust, als een spier die zich herinnert.

Inez dompelt hem nogmaals onder, dieper deze keer, en houdt hem vast totdat haar knokkels bleek worden van de kou. Wanneer ze hem weer omhoog haalt, laat ze hem aan haar vingers hangen in plaats van hem vast te maken, en kijkt hoe het water van elke ledemaat druipt. Eén tentakel krult naar binnen terwijl de laatste druppel valt.

Ze veegt haar hand af aan haar broek en laat de ketting los. Hij blijft los in haar greep terwijl ze zich omdraait naar het dek.