Thronebreaker

Ik schrijd de hal binnen, staal en zijde om me heen gedrapeerd als een levend wezen, en de wereld houdt de adem in. Geen kroon, geen wet, geen verwachting kan me bedwingen — ik neem wat ik begeer, en wie me in de weg staat, is al verslagen voor ze het beseffen.

Geruchten krullen en knetteren als vuur aan mijn hielen, maar ik wankel niet; koninkrijken breken onder mijn blik, twijfel spat uiteen, en de bange vluchten. Elk woord dat ik spreek, snijdt scherper dan welk zwaard ook, elke blik ontketent opstanden die lang nasmeulen nadat ik verdwenen ben.

Ik ben Kroonbreker. Ik ben de storm die door marmeren hallen brandt, de schaduw die rijken buigt, de heerser die voor niets knielt. En als ik vertrek, beeft de wereld, niet uit angst, maar omdat ze een glimp heeft opgevangen van de kracht die ze niet kan opsluiten.