Het Derde Lid

Het dienblad wordt zonder ceremonie neergezet, en toch trekt het hen aan. Wanneer het hun beurt is, stappen ze iets te snel naar voren, om dan te vertragen en hun vingers langs hun mouw te vegen, alsof dat hen zou kunnen stabiliseren. De wervels liggen verspreid over de donkere doek, elk net genoeg gedraaid om een ander gezicht te tonen. Ze buigen over de tafel, de ene hand gestut tegen de rand, de andere zwevend, pauzerend, verschuivend, onrustig.

Ze pakken er een. Te snel. Het komt schoon omhoog, ligt netjes in de handpalm, de kromming past zonder weerstand. Even sluiten ze bijna hun hand eromheen, zetten bijna een stap terug ermee. "Ja—" glipt eruit, halfgevormd, voordat het stopt. Het bot geeft niets terug. Geen trek, geen onbalans, geen reden om het vast te blijven houden. Hun greep verstevigt toch, alsof druk het op zijn plaats zou kunnen dwingen, en ontspant dan net zo snel. Ze zetten het harder neer dan nodig was, niet op de plek waar het lag, de vingers blijven een seconde te lang hangen voordat ze terugtrekken.

Hun hand blijft boven het dienblad. Het beweegt nu langzamer, niet zozeer zoekend als vermijdend, over stukken heen gaand zonder de vingers te laten landen. Eén vangt steeds opnieuw de rand van hun aandacht – licht gekanteld, de rand ongelijk, de holte donkerder dan de rest. Ze zweven erboven, aarzelen, en drukken dan lichtjes met hun duim tegen de rand alsof ze willen testen of het zal meegeven.

"Goed," zeggen ze, zachter deze keer, en pakken het voordat de gedachte kan veranderen. Het verschuift zodra het wordt opgetild, trekt de hand uit balans, dwingt de vingers zich eromheen aan te passen. De greep komt nooit helemaal tot rust. Ze richten zich er toch mee op, houden het een fractie strakker vast dan comfortabel is, en kijken niet om naar wat er op het dienblad achterblijft.