De noodlottige roos
De noodlottige roos
Kan beschikbaarheid voor afhalen niet laden
Ze gebruikten de poort nooit. Die kraakte, en de tuinman sliep met het raam open in het kleine huisje langs het pad.
De zijmuur was makkelijker. Eén losse steen, een plek om te stappen, en dan de val in het grind die altijd luider klonk dan hij zou moeten.
"Je bent te laat," zei ze, al in de schaduw van de taxus.
"Ze sloten de binnenplaats eerder af," zei hij. "Ik moest wachten."
Ze reikte naar de dichtstbijzijnde roos en sneed die los met het kleine mes dat ze bij zich droeg. Niet de mooiste bloem, gewoon een binnen handbereik voordat iemand zou kunnen opmerken dat hij miste.
"Ze hebben het geregeld," zei ze. "Ik vertrek morgenochtend."
Hij vroeg niet waarheen. Nam alleen de bloem aan toen ze die aanbood, alsof het iets was dat van eigenaar moest wisselen voordat de rest kon worden gezegd.
Delen
