De Roos om Twaalf Uur

De tuin werd niet aan zijn lot overgelaten, niet hier. Bloembedden werden onderhouden, paden schoongemaakt, stengels teruggesnoeid voordat ze in elkaar konden groeien. Rozen werden nauwlettend in de gaten gehouden – niet om hun schoonheid, maar om de timing. Te vroeg en ze zouden niet houden. Te laat en ze zouden uit elkaar vallen zodra ze werden aangeraakt.

“Nu,” zei ze, terwijl ze de snoeischaar overhandigde. Hij aarzelde net lang genoeg om het duidelijk te maken. “Je zult het missen,” voegde ze eraan toe.

De snede was schoon, net onder de knoop. De bloem behield zijn vorm, gevangen in dat smalle venster waar ze beiden naar hadden gezocht.

Het bleef daarna niet wachten. Het werd meegenomen, bewerkt, op zijn plaats gefixeerd voordat het in iets anders kon veranderen. De vorm werd bepaald op het moment van de snede en zo gehouden.