De Vervellingsvlek

Sera wacht tot de draak in zijn langzamere ademhaling terechtkomt, het soort dat de flank in lange, gelijkmatige intervallen optilt. De schubben langs zijn zij liggen dicht en donker, elke plaat past precies in de volgende, zonder ruimte voor twijfel. Ze plaatst haar vingers aan de rand van een schub die is begonnen los te laten, voelend waar hij al was losgekomen van wat hem eerder vasthield.

Met een zachte ruk komt hij los. Eerst warm, zwaarder dan hij eruitziet zodra hij in haar hand rust. Het oog van de draak opent, slechts één keer, en sluit dan weer, alsof het het moment markeert en laat voorbijgaan.

“Je neemt er één,” zegt de bewaarder van ergens achter haar. “De rest behoort toe aan het volgende seizoen.”

Later wordt de ketting gemaakt om hem zonder beweging te dragen. De kleinere stukken worden langs de lengte geplaatst, elk van een andere vervelling, elk gevormd om te zitten waar het het geheel niet zal verstoren. Eenmaal gedragen, zit de centrale schub stevig in de keel, terwijl de andere lichtjes bewegen bij elke stap — een afgemeten verslag van wat is gegeven en wat mocht worden behouden.