De Karmozijnen Hofhouding

De uitnodiging arriveerde, verzegeld met karmozijnrode was, en was ergens tussen zonsondergang en middernacht onder de deur geschoven. Geen naam, geen wapen. Alleen één zin: Het Hof wacht.

Het oude landgoed bruiste van het kaarslicht toen ik arriveerde. Fluweelzachte japonnen zweefden door de balzaal, zacht en veelbetekenend gelach. Glazen donkere wijn vingen de gloed van de kroonluchters op, terwijl muziek de dansers langzaam in cirkels meevoerde.

In het midden van de kamer zat het Hof zelf – bleke gezichten, tijdloze ogen, glimlachen die net iets te lang bleven hangen.

Iemand drukte een glas in mijn hand. "Kijk niet zo nerveus," zeiden ze zacht. "U bent immers uitgenodigd." Aan de overkant van de kamer hief het Karmozijnrode Hof de glazen ter verwelkoming.