Het Telstuk

In de vroege uurtjes, wanneer het huis niet meer doet alsof het wakker is, zijn er rituelen die van niemand zijn en zich toch steeds herhalen.

Elin bewaart dit ene ritueel voor die uren. Niet voor de show, maar voor de handeling zelf. De ketting wordt eerst uitgestald, elke druppel rustend in zijn eigen kleine lichtboog, bleek en weloverwogen. Wanneer ze hem optilt, antwoorden de stukjes – niet luidruchtig, niet scherp, maar met dat vage, onregelmatige geluid dat alleen bestaat als al het andere stil is geworden. Het markeert het moment beter dan welke klok dan ook zou kunnen.

Sommigen zeggen dat het gemaakt is om pauzes te tellen. De ruimtes tussen de ene gedachte en de volgende. De druppels houden op hun eigen manier de tijd bij, vangen licht, vangen beweging, vangen iets dat minder gemakkelijk te benoemen is. En als je hem lang genoeg hebt gedragen, begin je te merken hoe de stilte eromheen verandert.