Aangemeerd

Het wordt gemaakt op de laatste avond voor vertrek, wanneer het schip al is geladen en de touwen tweemaal zijn gecontroleerd. Iemand zit op een omgekeerde kist bij de waterlijn, de schakels met de hand in elkaar werkend, langzaam en bedachtzaam, terwijl de anderen in het schemerlicht om hen heen bewegen. De kleine octopus wordt als laatste toegevoegd, zijn vorm op zijn plaats gedrukt alsof hij meer tot de ketting behoort dan iets anders.

"Het is voor jou," zegt een van hen, zonder op te kijken. Het is geen verklaring, noch een verontschuldiging, slechts een mededeling die tussen hen in hangt, zo stabiel als het terugtrekkende tij.

Later, wanneer de haven stil wordt en het tij weer keert, beweegt de hanger lichtjes bij elke stap langs de kustlijn. Niet genoeg om door iemand anders opgemerkt te worden. Net genoeg om aan te geven dat iets ooit aan de zee toebehoorde, en ervoor koos – of gemaakt werd – om te blijven.