Selene's Zilveren Serenade

De nachtelijke hemel fluistert, maar alleen naar hen die lang durven te blijven nadat de wereld stil is geworden. Selene was zo'n ziel — een vrouw van bleke inkt en kaarslicht, die de sterrenbeelden vanaf haar raam volgde alsof ze haar geheime verlangens konden beantwoorden. Elke zilveren schittering daarboven werd een noot in de stille serenade die ze alleen in de diepste uren hoorde, wanneer de sluier tussen aarde en hemel dunner werd.

Ze noemden haar een dromer. Sommigen noemden haar gek. Maar zij wist beter: die verre lichten waren oeroude stemmen, die niet met woorden riepen, maar met de zachte aantrekkingskracht van zilveren draden die door het donker weefden. En wanneer ze haar sieraden dicht tegen zich aan hield – koel tegen haar keel – was het alsof de hemel met een glinstering antwoordde.