Rook's Klim

De schubben schuren zachtjes tegen elkaar terwijl we door de steegjes bewegen, schaduwen buigen naar ons toe als gehoorzame dienaren. Elke stap is afgemeten, elke blik gecontroleerd — maar de ketting trilt niet. De punten zoemen van anticipatie, de zwarte schubben vangen het weinige licht op en weerkaatsen het als waarschuwing.

We spreken niet; woorden zouden ons vertragen. De lucht smaakt naar regen en oude stenen, zwaar van de geur van rook van lampen die te lang brandden. Een figuur rondt de hoek te snel, en de wereld versmalt tot de glinstering van staal en de druk van leer tegen de keel.

De Nachtschilder schrikt niet terug, aarzelt niet. Zijn gewicht is constant, een ritme dat we voelen alsof het onze eigen hartslag is. Wanneer de maan opkomt boven de daken, zingt hij zachtjes in schaduwrijke tonen, alsof hij schulden telt, beloften meet, de waakzamen benoemt.

Wij dragen het, maar het draagt ons ook. En in het donker, waar alleen moed en sluwheid overleven, is het onmogelijk te zeggen waar het één eindigt en het ander begint.