Porseleintermen

Edmund laat haar net lang genoeg wachten om opgemerkt te worden. Hij stapt op het grind met zijn handschoenen in de hand en scant de tafel al terwijl de gesprekken eromheen, heel subtiel, verschuiven om plaats te maken voor hem. Adelaide staat niet op. In plaats daarvan heft ze haar theekopje op en laat hem het laatste stukje alleen oversteken. De ketting om haar hals beweegt mee als ze haar hoofd draait, de blauwgroene steen vangt het licht tussen hen in.

"Je hebt de voorwaarden gelezen," zegt ze.

Edmund stopt aan de rand van de tafel en vouwt zijn handschoenen één keer, dan nog een keer. "Dat heb ik," antwoordt hij, zijn blik schiet kort naar de rode druppels langs de ketting als ze haar kopje neerzet. Ze bewegen mee met haar pols, met haar adem. Porselein rinkelt zachtjes dichtbij. Niemand kijkt hen direct aan.

"Dan begrijpen we elkaar," zegt Adelaide, terwijl ze naar de suikertang reikt voordat hij kan antwoorden. De ketting duikt voorover met de beweging, de centrale steen stoot eenmaal tegen de rand van het schoteltje. Edmunds ogen volgen het, en keren dan terug naar haar gezicht. Hij knikt, één keer, terwijl ze een enkel klontje in zijn kopje laat vallen en het voor hem roert, ongevraagd.