Mastbreker

Ze zeiden dat de wind hem volgde omdat het nergens anders heen kon. Kapitein Ives ontkende het nooit. Bevestigde het ook nooit. Stond gewoon aan de boeg met dat gekartelde ding aan zijn nek, zijn duim eraan gehaakt alsof het deel uitmaakte van de scheepsbevestiging.

“De wind gaat liggen,” mompelde iemand eens, zacht genoeg om voor hardop denken door te gaan. Ives draaide zich niet om. “Dat is niet zo,” zei hij. “Het wacht.” De bemanning leerde daar niet tegenin te gaan.

Het was afkomstig van een inslag die een mast volledig doormidden spleet, toen hij nog onder de vlag van een andere man voer. Hij bewaarde het stuk erna, droeg het mee als iets dat zichzelf al bewezen had. Niemand zag hem het maken of repareren. Alleen vasthouden, soms, als de lucht zwaar werd en de zee zo vlak werd dat zelfs doorgewinterde zeilers er ongemakkelijk van werden.

“Hou vast,” zei hij dan. Dan kwam de wind hard opzetten, vulde alle zeilen tegelijk, scherp tegen de huid en luid genoeg om een schreeuw te overstemmen. Het schip schoot vooruit, dwars door water dat nog maar momenten eerder stil was geweest.

Niemand vroeg wat het hem kostte om het op te roepen. Ze hadden gezien hoe zijn hand daarna de ketting steviger omklemde. Dat was antwoord genoeg.