De spoel van Leth

De keten was al in gebruik toen iemand eraan dacht om hem op te schrijven. Hij ging van hand tot hand zoals bepaalde dingen doen — doorgegeven met een beetje context, nooit het hele verhaal, totdat de details zich vestigden in iets dat volledig genoeg klonk.

Hij was gemaakt door Leth, die werkte vanuit een smalle kamer, gebouwd tegen de achterkant van een oude ovenruimte. De muren hielden de warmte vast, zelfs in de koudere maanden, en ze hield kleine zandslangen in ondiepe bakjes langs de planken, kijkend hoe ze kronkelden, hoe ze zich op elkaar legden als ze rustten. De keten kwam daarvandaan. Dicht op elkaar geplaatste ringen, elk in de volgende geschoven, zodat de hele lengte kon buigen zonder zijn lijn te breken. Ze droeg hem terwijl ze werkte, het metaal werd warm totdat het bij de kamer paste, de kromming ervan verschoof met haar bewegingen in plaats van ertegenin.

Nadat ze vertrokken was, werd de ruimte zonder veel omhaal leeggehaald. De bakjes werden geleegd, de oven verzegeld, gereedschap verdeeld of meegenomen. De ketting bleef nog even hangen, op een haakje bij de deuropening, waar hij binnen handbereik zou zijn geweest. Hij duikt zo nu en dan op, altijd hetzelfde – de schakels vormen die lage, continue boog, alsof hij nog steeds iets volgt dat er niet meer is.