Bruidskraag van Vrouwe Isolde

Isolde zit niet stil terwijl haar grootmoeder werkt. Ze draait haar hoofd iets, kijkt in de spiegel hoe de ketting uit zijn wikkel wordt getild, de kleine kralen die zachtjes tegen elkaar tikken met een vaag, droog geluid. Het is lichter dan het eerst lijkt, totdat het zich vestigt – dan behoudt het zijn plaats, zich verspreidend over haar schouders op een manier die beslist aanvoelt.

“Deze werd niet binnenshuis gedragen,” zegt haar grootmoeder, terwijl ze hem zorgvuldig vastmaakt. “Niet in het begin.” Ze corrigeert de gedrapeerde lijnen, strijkt de ene curve glad, dan de andere, totdat de druppels gelijkmatig vallen. “Je overgrootmoeder droeg hem in de zuidelijke tuin. Vroege zomer. Voordat de gasten arriveerden.”

Isolde drukt haar vingers kort tegen een van de grotere kralen, koel en glad, en laat dan haar hand weer vallen. Buiten zijn de deuren al geopend. Het geluid van stemmen draagt mee met de lucht, samen met de geur van gemaaid gras en iets zoets uit de heggen.

“Je zult de hele lengte ervan bewandelen,” vervolgt haar grootmoeder, terwijl ze net genoeg achteruit stapt om de volledige lijn ervan te zien. “Haast je niet. Het is gemaakt om bij daglicht gezien te worden.”

Isolde knikt eenmaal en draait zich om naar de geopende deuren.