Gevallen Halvemaan

Mara had eigenlijk naar huis moeten gaan toen de laatste lantaarn uitdoofde, maar ze bleef op de binnenplaats, leunend tegen de koude stenen put en starend naar de lucht. De maan was lager dan gewoonlijk gezakt, even gevangen tussen de daken alsof ze haar eigen baan had misrekend. Ze hing daar lang genoeg zodat Mara dacht dat ze misschien niet meer zou bewegen.

Zonder erbij na te denken reikte ze omhoog. De lucht voelde anders, zwaarder, als water voor een storm. Toen haar vingers sloten, gaf iets mee – niet de maan zelf, maar een klein deel ervan, een dunne halvemaan die net zo gemakkelijk loskwam als een draad die uit stof wordt getrokken. Het brandde of scheen niet. Het rustte met een dof gewicht in haar handpalm, al afkoelend.

Tegen de tijd dat de klokken de morgen luidden, had Mara er iets van gemaakt dat zou houden. De ketting zit stevig, elke schakel strak gezet zodat niets meer wegglipt. Alleen de halvemaan beweegt, heel lichtjes, wanneer het lichaam verschuift – een overblijfsel van dat moment tussen de daken, toen de hemel binnen handbereik kwam en niet helemaal alles vasthield wat het had moeten doen.