De Braamcirkel

Ze zeggen dat de bramentaart zoet was op de tong en bitter in het bloed. Geserveerd op ditzelfde kleedje bij Madame Corvina's midzomerseance, was het gebakken met bessen geplukt uit de wirwar van heggen waar nachtschadewortels ongezien kropen. De gasten, een curieuze mix van hoge society en gefluisterde occultisten, achtten zichzelf fortuinlijk zo'n zeldzame lekkernij te proeven. Maar toen het gezang van de medium begon aan te zwellen, stegen ook hun koortsige visioenen – langgestorven geliefden aan hun schouders, spookhanden die hun huid streelden.

Toen de kaarsen op waren, kon niemand zeggen wat echt was en wat van de andere kant was binnengedrongen. Sommigen beweren dat de geesten die avond antwoordden; anderen houden vol dat het slechts het gif was dat zijn weg vond. Toen de dag aanbrak, bleef alleen het kleedje over, lichtelijk bevlekt in het midden en gemarkeerd met lusvormige patronen die sommigen zwoeren braamdoorns waren – en anderen, grijpende handen.