Elara's Keuze

De ketting wordt binnengebracht met de ochtendvangst, verstrikt in touw en zeewier, de sluiting verbogen maar nog steeds intact. Het past niet bij de rest — te gaaf, te weloverwogen, de blauwe stenen met een diepte die niet hoort bij iets wat dicht bij de kust drijft. Elara pakt het van de stapel voordat iemand er aanspraak op kan maken en legt het niet terug.

Tegen de schemering is ze ver genoeg gewaad dat het zand onder haar voeten is verdwenen. De ketting is eenmaal om haar hand gewikkeld. Wanneer de stroming verschuift, doet ze dat met opzet, trekt aan haar benen en sleurt haar onder water. De ketting glipt los in de strijd, het blauw verdwijnt onder haar.

Ze wordt wakker op het zand met zout nog scherp in haar keel. De ketting ligt naast haar, net buiten het bereik van het tij geplaatst. Bij de waterlijn wacht een figuur — bleke schouders boven het oppervlak, de rest van haar lichaam beweegt eronder in een lange, geschubde staart die het weinige licht opvangt dat overblijft. Hetzelfde blauw rust nu op haar keel.

"Je hebt teruggebracht wat van mij was," zegt de koningin, haar stem vastberaden, afgemeten. "Je hoefde het niet te doen."

Elara duwt zichzelf overeind, nog steeds wankel, de zee trekt weer aan haar op een manier die ze eerder niet kende.

"Je mag met me meegaan," vervolgt de koningin, "of hier blijven en je leven houden zoals het is."