Getrokken Lijnen

Ze doen het niet zelf om. Het gebeurt als ze dicht bij elkaar staan, dichter dan nodig, vingers strelen de huid terwijl de sluiting zijn plek vindt. Het midden nestelt zich in de hals, de kettingen volgen een seconde later en vallen in iets wat minder aanvoelt als decoratie en meer als een getrokken lijn — opzettelijk, weloverwogen. Geen van beiden haast zich. Daar is hier tijd voor.

De kamer achter hen bruist al van het gesprek, maar blijft nog even op afstand. Een hand blijft even hangen waar het niet zou moeten, alsof het het gewicht, of de positie, of iets minder gemakkelijk te benoemen controleert. De hanger vangt het licht wanneer ze uit elkaar bewegen, een kleine verschuiving die het onmogelijk maakt om te negeren zodra het gezien is.

Ze stappen samen de avond in, niet helemaal zij aan zij, ook niet helemaal gescheiden. En wie toekijkt, zal niet weten wie van hen het daar heeft geplaatst — alleen dat het precies hoort waar het is.