Koperwiek II

Koperwiek wacht in de ginkgoboom, waar ochtendlicht drijft als gesmolten goud en de avond zich uitstort in amberkleurige rivieren. Het wordt nooit gevangen in de felle dag, alleen opgevangen wanneer de lucht verzacht, wanneer schaduwen lang worden en de wereld de adem inhoudt.

Het fladdert langs takken die gonzen van oude verhalen, de vleugels roeren de lucht met een geluid als zwakke klokken, als iets onmogelijks dat voorbijzweeft. Degenen die het opmerken, voelen een verschuiving in het licht, een zwaarte in de lucht, alsof de boom zelf een geheim heeft herinnerd dat het lang verborgen had gehouden.

Bij zonsopgang volgt Koperwiek de sporen van dauw over de bladeren, verzamelt fluisteringen in de holte van zijn vlucht. Bij schemering cirkelt het rond de verdwijnende zon, plaagt schaduwen tot beweging, weeft magie door de zachte lucht. Soms pauzeert het boven een schouder of een vensterbank, verdwijnt als ernaar te lang gestaard wordt, alleen een spoor van warmte achterlatend, een flikkering van koperen vuur, en het gevoel dat iets buitengewoons dichtbij is geweest.