Koperwiek I

Koperwiek wacht in de ginkgoboom, waar ochtendlicht als gesmolten goud drijft en de avond in amberkleurige rivieren stroomt. Het wordt nooit gevangen in de schittering van de dag, alleen waargenomen wanneer de lucht verzacht, wanneer schaduwen lang worden en de wereld de adem inhoudt.

Het fladdert langs takken die gonzen van oude verhalen, de vleugels beroeren de lucht met een geluid als zachte klokjes, als iets onmogelijks dat voorbijschiet. Degenen die het opmerken, voelen een verschuiving in het licht, een gewicht in de lucht, alsof de boom zelf een geheim heeft onthouden dat het lang bewaard had.

Bij zonsopgang volgt Koperwiek de paden van dauw over de bladeren en verzamelt fluisteringen in de holte van zijn vlucht. Bij schemering cirkelt het rond de verdwijnende zon, plaagt schaduwen tot beweging, en weeft magie door de zachte lucht. Soms pauzeert het boven een schouder of een vensterbank, verdwijnt als ernaar gestaard wordt, en laat alleen een spoor van warmte achter, een flikkering van koperen vuur, en het gevoel dat iets buitengewoons dichtbij is geweest.