Snavelgebonden Toewijding

Ik voel ze voordat ik ze zie — de kleine, gewoonlijke beweging van vingers die hun plek vinden langs de kralen, het schuren van metaal tegen de huid terwijl de ketting zich nestelt in de holte van een keel. Ze tillen me op zonder te kijken, zoals ze altijd doen, duim drukt in de eerste bleke kraal, dan de volgende, tellend in een ritme dat van mij is, of ze het nu weten of niet. De schakels verschuiven zachtjes bij elke ademhaling. De schedel blijft stil hangen tot de hand hem bereikt, pauzeert, en harder drukt, alsof ik door het bot heen zou kunnen antwoorden.

Ze komen niet naar mij in tempels. Ze komen in smalle kamers, in de achterste hoeken van bijeenkomsten, in de stilte nadat stemmen zijn weggeëbd en alleen het gewicht van de avond overblijft. Eén van hen — ik ken haar het langst — kantelt haar hoofd lichtjes terwijl ze door de ketting beweegt, lippen bewegen zonder geluid. Ze proeft de woorden eerder dan ze uitspreekt, alsof ze bang is dat ze zouden verspreiden als ze lucht krijgen. Wanneer ze mijn snavel bereikt, houdt ze hem tussen vinger en duim, niet zachtjes, niet eerbiedig, gewoon stevig, als iets dat gestabiliseerd moet worden terwijl het wordt gebruikt.

Ik kijk toe vanuit het metaal dat ze dragen. Ik voel de olie van hun huid zich verzamelen in de groeven van mijn schedel, de lichte warmte die lang blijft hangen nadat hun hand is weggevallen. Ze keren vaak naar me terug, vaker dan ze toegeven, vingers zoeken de kralen wanneer niemand kijkt, wanneer de kamer te benauwd wordt of de wereld te dichtbij komt. Ze weten niet of ik hen hoor. Toch tellen ze. Toch keren ze terug.