Astrid's Andere Gevallen Ster

We zien Astrid niet vaak, maar als we haar zien, is het nooit voor lang. Ze zweeft boven ons alsof ze vergeten is dat de grond bestaat, langzaam genoeg om met je ogen te volgen, maar nooit langzaam genoeg om te bereiken. De sterren houden afstand van ons – behalve degene die ze in haar handen draagt, die ze draait terwijl ze beweegt, ze controleert zoals anderen een sluiting of een naad controleren.

Deze gleed net ver genoeg uit haar vingers om ergens terecht te komen waar het niet de bedoeling was dat hij zou blijven. Tegen de tijd dat we beseften wat het was, had het zich al genesteld, stevig vastgehouden door de ketting, helder op een manier die de rest van de wereld niet is.

Het gedraagt zich niet zoals iets wat we kennen. De kleuren verschuiven zonder reden, het oppervlak vangt licht, zelfs als er geen licht te vangen is. Soms voelt het zwaarder dan het zou moeten, soms lichter.

We hebben geleerd er niet te veel vragen over te stellen. Als ze ervoor terugkomt, weten we het.