Astrid #009

Ze zeggen dat Astrid geboren werd onder een hemel zo helder, dat de sterren haar wel moesten opmerken. Als dochter van verre constellaties groeide ze op tussen zilveren manen en gouden kometen, haar lach klonk als bellen door de fluweelzachte duisternis.

Elke ster die ze aanraakte, bloeide helderder, zeven in het bijzonder — haar uitverkoren kring — die haar volgden waarheen ze ook zwierf. Om haar heen dansten ze, dichtbij cirkelend met kralen van licht en kleur, hun harten verlicht door kristalvlam. Astrid, de ruimteprinses, weefde ze tot amuletten en schatten, klein genoeg om te dragen maar groot genoeg om een stukje van de kosmos te bevatten.

Nu, wanneer een van haar sterren een thuis vindt, wordt gezegd dat het de stilte van het universum en de schittering van duizend ongeziene hemelen met zich meebrengt — een teken van het meisje dat ooit de nacht met haar handen aan elkaar reeg.