Astrid #016

Ze zeggen dat Astrid geboren is onder een zo heldere hemel, dat de sterren haar wel moesten opmerken. Als dochter van verre constellaties groeide ze op tussen zilveren manen en gouden kometen, haar lach klonk als klokken door het fluweelzwarte duister.

Elke ster die ze aanraakte bloeide helderder, zeven in het bijzonder — haar gekozen kring — die haar volgden waarheen ze ook zwierf. Om haar heen dansten ze, dichtbij cirkelend met kralen van licht en kleur, hun harten verlicht door kristalvlammen. Astrid, de ruimtelijk geboren prinses, weefde ze tot charmes en schatten, klein genoeg om te dragen maar groot genoeg om een stukje van de kosmos te bevatten.

Nu, wanneer een van haar sterren een thuis vindt, wordt gezegd dat het de stilte van het universum en de sprankeling van duizend ongeziene hemels meebrengt — een teken van het meisje dat ooit de nacht met haar handen aan elkaar reeg.