Astrid #013

Ze zeggen dat Astrid geboren is onder een zo heldere hemel dat de sterren haar wel moesten opmerken. Als dochter van verre constellaties groeide ze op tussen zilveren manen en gouden kometen, haar gelach klonk als klokken door de fluweelzwarte duisternis.

Elke ster die ze aanraakte, bloeide helderder, zeven in het bijzonder — haar gekozen kring — die haar volgden waar ze ook ging. Om haar heen dansten ze, dichtbij cirkelend met kralen van licht en kleur, hun harten verlicht door kristallen vlam. Astrid, de ruimteprinses, verweefde ze tot amuletten en schatten, klein genoeg om te dragen en toch groots genoeg om een stukje van de kosmos te bevatten.

Nu, wanneer een van haar sterren een thuis vindt, brengt het naar verluidt de stilte van het universum en het fonkelen van duizend ongeziene hemelen met zich mee — een aandenken van het meisje dat ooit de nacht met haar handen aan elkaar reeg.