Een Soort Geluk

De linten tussen de kramen trekken en verslappen in de wind, kleuren verschuiven boven haar hoofd terwijl de rij mensen langzaam opschuift. Lucienne leunt over de houten toonbank en rolt een kleine ring tussen haar vingers, terwijl de man naast de flessen ze netjes op een rij zet, glas zachtjes tegen glas tikkend. De ketting rust laag tegen haar keel, de ketting een beetje los waar ze hem haastig had vastgemaakt, de hanger vangt licht elke keer als ze beweegt.

"Vooruit dan," zegt iemand ongeduldig achter haar, en ze zwaait haar pols, waardoor de ring vooruit schiet. Hij landt met een doffe tik en glijdt precies over de smalle hals van een fles die niet zo makkelijk te raken had mogen zijn. De kraamhouder pauzeert, zijn hand nog halverwege, voordat hij een glimlach forceert die net iets te gespannen is.

Lucienne tilt de hanger op zonder erbij na te denken, haar duim strijkt over het oppervlak alsof ze hem wil stabiliseren. Hij straalt een lichte warmte uit, ondanks de open lucht, en wanneer ze hem weer laat vallen, nestelt hij anders dan voorheen, alsof hij zijn eigen plek op haar huid heeft gevonden. Om haar heen gaat het geluid van de kermis door – gelach, een bel die ergens verderop in de rij rinkelt – maar de man achter de toonbank doet er langer dan nodig over om haar de prijs te geven, zijn ogen blijven niet op haar gezicht hangen, maar op het sieraad dat ze draagt.