Een Druppel Zonneschijn

Edmund vindt het waar het licht het sterkst samenkomt, precies onder de oude perenboom waar het gras dun is geworden door te veel zomers. Eerst denkt hij dat het een trucje van de zon is, iets gevangen tussen zijn ogen en de grond, maar wanneer hij hurkt, blijft het – een kleine, facetgeslepen druppel die tegen de wortels rust, warm voordat hij het zelfs aanraakt.

Het ligt in zijn handpalm als iets dat meer gewicht heeft dan zijn grootte. Niet heet, niet fel, gewoon stabiel, alsof het die kleur al heel lang vasthoudt. Hij draait het een keer, kijkend hoe het licht zich erin verzamelt in plaats van erdoorheen te gaan. De middag strekt zich om hem heen uit – bijen bewegen langzaam, het hek kraakt, iemand roept van een afstand die hij niet beantwoordt.

Later wordt de ketting er zonder veel nadenken aan toegevoegd. Het houdt de druppel dichtbij, waar het lichtjes beweegt bij elke stap, vangend en vasthoudend wat licht het kan. Zelfs binnenshuis doft het niet helemaal af. Het draagt een spoor van die plek, dat uur van de dag wanneer alles tot rust komt en de zon net iets langer lijkt te blijven dan zou moeten.